Twee gedichten uit 1861 van Emily Dickinson

I held a Jewel in my fingers ─
And went to sleep ─ 
The day was warm, and winds were prosy ─
I said: "Twill keep"─

I woke and chid my honest fingers,
The Gem was gone ─
And now, an Amethyst remembrance
Is all I own


*     *     *     *

Voorzijde van de
eerste druk Poems,
verschenen in 1890.

Forever at his side to walk ─
The smaller of the two!
Brain of his brain ─
Blood of his Blood ─
Two lives ─ One Being ─ now ─

Forever of His fate to taste ─
If grief ─ the largest part ─
If joy ─ to put my piece away
For that beloved Heart ─

All life ─ to know each other ─
 Whom we can never learn ─
And bye and bye ─ a Change ─
Called Heaven ─
Rapt Neighborhoods of Men ─
Just finding out what puzzled us ─
Without the lexicon!
_________
Met deze twee gedichten, die beide stammen uit 1861,
herdenken wij hier de geboortedag, 10 december, van
Emily Elizabeth Dickinson (1830-1886)

Drie kleengedichtjes van Guido Gezelle

Denkt gij, vriend, dat dat
        niemen en weet,
     dat in uwen boezem
      geborgen daar ligt
      het diepste van al,
    't zij eedel, 't zij leelijk,
   't zij goed, het zij kwaad,
't gezien heeft een ooge en 't
    bewaren, ontdekken . . .
.     .     .     .     .     .     .     .     .
                Hij zal . . .


Pedagogen

Kunstelooze kostbaarheden,
uit des herten grond gegroeid,
              onbesneden,
              onbesnoeid,
    wat ook alle pedagogen
staande houden, hooge en fel,
                 onbelogen,
                onbedrogen,
 wilde waarheid wilde ik wel.


Rijmsnoer

   Een rijmsnoer ben ik rijk gebleven,
'k en weet gewicht noch hoe noch waar
    't mij inneviel, noch hoe malkaar
      de staven zijn aaneengesteven,
                       zes of zeven
                       die ik even
         vond alhier en ving aldaar.
__________
Uit Guido Gezelle (1830-1899): Kleengedichtjes II
Uitgegeven door L.J. Veen, Amsterdam MCMV (d.i. 1905)
Deze dag is het 112 jaar geleden dat Guido Gezelle in zijn
geboorteplaats Brugge is overleden. Vandaar ook aandacht
op onze zustersite Tempel der Letteren daarnaast nog in een
artikel op een andere zustersite: Tempel van het fin de siècle, 
dan nog in een bijdrage op weer een andere zustersite,
Tempel der Wijze Woorden; al die bijdragen van heden.

Heinrich von Kleist: twee kleine gedichten

Vandaag is het tweehonderd jaar geleden dat de Duitse literarische Größe Heinrich von Kleist, die in 1777 was geboren, een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Zie daartoe onze bijdrage van gisteren, zondag 20 november op de site Tempel der letteren.
De goede man is veel bekender door zijn Dramen en door zijn Erzählungen, maar hij heeft ook een aardige hoeveelheid gedichten geschreven, waaronder enkele die pagina's in beslag nemen. Van de kortere vindt u hieronder de drie kleine Gelegenheitsgedichte:


Jünglingsklage 

Winter, so weichst du,
    Lieblicher Greis,
Der die Gefühle
    Ruhigt zu Eis.

Nun unter Frühlings
    Üppigem Hauch
Schmelzen die Ströme ─
   Busen, du auch !



Mädchenrätsel

Träumt er zur Erde, wen
    Sagt mir, wen meint er ?
Schwillt ihm die Träne, was,
    Götter, was weint e r?

Bebt er, ihr Schwestern, was
    redet, erschrickt ihn ?
Jauchzt er, o Himmel, was
    Ist's, was beglückt ihn ?



Katharina von Frankreich  

Man soll ihm Maine und Anjou
    Übergeben.
Was weiß ich, was er alles
    Mocht erstreben.
Und jetzt begehrt er nichts mehr,
    Als die eine ─
Ihr Menschen, eine Brust her,
    Daß ich weine !

Heinrich von Kleist (1777-1811)
Uit: Gedichte, opgenomen in Sämtliche Werke.

Nog een gedicht ─ Hymne an die Sonne ─ van deze auteur is te vinden in een bijdrage van heden op onze Duitse zustersite Kulturtempel (2).
Andersoortige bijdragen uit het oeuvre van deze schrijver zijn eveneens te vinden in bijdragen van heden op diverse van onze Nederlandse en Belgische zustersites:
Epigrammen van Kleist staan op onze site Tempel der Kritiek van 21 november.

Twee gedichten van Ulla Hahn

Tag im Herbst

Auteur Ulla Hahn;
Foto Julia Braun.

Zerstreut kratzt der Wind
letztes Laub aus den Zweigen
Melodien zersplittern in
schrille Lieder von Weggehen

Aus der Sonne umzingelt
von Wolken fallen Licht
stücke von den Dächern
schlagen auf den Asphalt.

Alles heute ist schwer:
buntes Glas in
Blei gefaßt für ein
Bild aus der Bibel.

*    *    *    *    *    *

Dichtung

Du hörst 
den Introitus, die Invocationen
den Kaddish, das Schahada
pfingstliches Ohrenglück, Zungenheimnis

Du hörst
die Seelenstimme des Menschengeschlechts
wo die Namen Gottes aufgehen
in Schall und Rauch
vielleicht auch
der Glaube an DEN
vor allen Namen
und im Grunde
─ wie vor allem Anfang ─
sogar das Wort
__________
Uit: Ulla Hahn: So offen die Welt
Gedichte; Deutsche Verlags-Anstalt
München 2004 (Vierte Auflage 2011)
ISBN978-3-421-05816-4
__________
Meer gedichten van Ulla Hahn kunt u vinden door onze Duitse zustersite Kulturtempel (2) te raadplegen. Daarvoor hoeft u slechts hier te klikken.

John Clare (1793-1864): I am

I  a m

I AM: yet what I am none cares or knows,
    My friends forsake me like a memory lost;
I am the self-consumer oof my woes,
    They rise and vanish in oblivious host,
Like shades in love and death's oblivion lost;
And yet I am, anmd live with shadows tost

Into the nothingsness of scorn and noise,
    Into the living sea of waking dreams,
Where there is neither sense of life nor joys,
    But the vast shipwreck of my life's esteems;
And eén the dearest─that I loved thes best─
Are strange─nay─ rather stranger than te rest.

I long for scenes where man has ever trod,
    A place where woman never smiled or wept;
There to abide with my Creator, God,
    And sleep as I in childhood sweetly slept:
Untroubling and untroubled where I lie,
The grass below─above the vaulted sky.

JOHN CLARE (1793-1864).

Friedrich von Bodenstedt: Drie muziekgedichten

O reiner Klang der Menschenbrust,
du stimmst das Herz so weihevoll,
daß man nicht weiß, ob man vor Lust
aufjauchzen oder weinen soll !


*    *    *


Wunderbarer Geist der Töne,
deine Macht ist höh'rer Art:
Göttergleich wird deine Schöne
uns gestaltlos offenbart.


Was urewig, was undendlich,
unsichtbar im Weltengang,
machst du dem Gemüt verständlich,
aufgelöst in Ton und Klang.


*    *    *


Sing' noch ein Lied, ein fröhlich Lied,
das uns die Nacht zum Tage macht,
daß man die Bäume blühen sieht
und klingen hört in Frühlingspracht!


Sing' noch ein Lied Trägst du uns fort
auf deiner Töne Wellenbahn:
springst alle Sorge über Bord,
und alle Not scheint leerer Wahn.


Sing' noch ein Lied! Was je an Glück
das bunbte Leben uns gereicht,
das bringt uns dein Gesang zurück,
derweil des Unglücks Schatten weicht!


Friedrich von Bodenstedt (1819-1892)
__________
Voor meer gedichten over muziek, dezer dagen gepubliceerd op onze zustersites, verwijzen we hier naar: Muziek en mensen van heden,voor poëzie van Richard Pohl (1826-1896) en naar onze Duitse zustersite Kulturtempel (2), eveneens voor een bijdrage van vandaag met een muziekgedicht van Franz Grillparzer (1791-1872).

Twee sonnetten van Maurice de Guérin

S  O  N  N  E  T

A François du Breil de Marzan

Quand le soleil après une chaude journée
S'endort et que le soir nous souffle le vent frais,
C'est délice de voir aux feuilles des forêts
Se jouer une brise et filer l'araignée.

Alors cette fileuse est tout embesognée
A dérouler son fil, et, par des noeuds secrets,
Se rattache à la feuille au vent abandonnée,
Afin de s'y suspendre et s'y bercer après.

Car elle aime beaucoup la brise vespérale,
Et le balancement de la lumière pâle,
Qui dore, en s'en allant, la lisière des bois.

Et, perchée au milieu de sa corde soyeuse,
Jusqu'à la nuit tombée elle y danse joyeuse,
Comme à l'escarpolette oscillant mille fois.

La Chénale, 9 août 1833




















AUTRE SONNET AU MÊME

Quand l'étoile d'amour, la plus belle des cieux,
File vers l'occident et se couche dans l'onde
Où nous voyons couler tous les bonheurs du monde,
Laissant à peine après quelque lueur aux yeux;

L'imagination va faire ses adieux
A cette belle étoile, avant la nuit profonde,
Avant que tout soit noir et que tout se confonde
Dans le coeur devenu comme un puits ténébreux.

Alors elle s'en va, l'habille filandière,
Suspendre ses résaux et sa gaze légère
A quelque branche frêle où luit un peu de jour,

Et se laissent aller à cette balançoire,
Elle sý joue en l'air, tant que dans l'âme noire
Surnage encore un brin des lueurs de l'amour

Le Chênale, août 1833

MAURICE DE GUÉRIN (1810-1839)
Uit: Poësies, opgenomen in Deel I van de
tweedelige editie van de OeuvresParis, LE DIVAN, 1930