Twee gedichten van Ella Wheeler Wilcox

LIFE

I FEEL the great immensity of life.
All little aims slip from me, and I reach
My yearning soul toward the Infinite.

As when a mighty forest, whose green leaves
Have shut it in, and made it seem a bower
For lovers' secrets, or for children's sports,
Casts all its clustering foliage to the winds,

And lets the eye behold it, limitless,
And full of winding mysteries of ways :
So now with life that reaches out before,
And borders on the unexplained Beyond
I see the stars above me, world on world :
I hear the awful language of all Space ;
I feel the distant surging of great seas,
that hide the secrets of the Universe
In their eternal bosoms ; and I know
That I am but an atom of the Whole.




MOMUS, GOD OF LAUGHTER

THOUGH with the gods the world is cumbered,

Gods unnamed, and gods unnumbered,
Never god was known to be
Who had not his devotee.

So I dedicate to mine,
Here in verse, my temple-shrine.

'Tis not Ares—mighty Mars,

Who can give succes in wars.

'Tis not Morpheus, who doth keep

Guard above us while we sleep,

'Tis not Venus, she whose duty
'Tis to give us love and beauty ;
Hail to these, and others, after
Momus, gleesome god of laughter.
Quirinus would gueard my health,
Plutus would insure me wealth ;

Mercurys looks aftert trade,
Hera smiles on youth and maid.

All are kind, I own their worth,
After Momus, god of mirth.

Though Apollo, out of spite,
Hides away his face of light

Though Minerva looks askance,
Deigning me no smiling glance,
Kings and queens may envy me

While I claim the god of glee.

Wisdom wearies, Love has wings—
Wealth makes burdens, Pleasure stings,

Glory proves a thorny crown—

So all gifts the gods throw down

Bring their pains and troubles after ;

All save Momus, god of laughter.
He alone gives constant joy,
Hail to Momus, happy boy.

Ella Wheeler-Wilcox (1850-1919)

Uit Poems of Life

Nog een gedicht van Ella Wheeler Wilcox kunt u op de aan deze site (redactioneel) gelieerde site over klassieke muziek Muziek en mensen lezen. Datzelfde gedicht is overigens eveneens te vinden op onze Duitstalige website Kulturtempel.

Een gedicht van Christina Rossetti

SEASONS

In Springtime when the leaves are young,
Clear dowdrops gleam like jewels, hung
On boughs the fair birds roost among.

When ummer comes with sweet unrest,
Birds weary of their mother's breast,
And look abroad and leave the nest.

In Autumn ere the waters freeze,
The swallows fly across the seas:—
If we could fly away with these!

In Winter when the birds are gone,
The sun himself looks starved and wan,
And starved the snow he shines upon.


Christina Rossetti (1830-1894)
Uit The Illustrated Poets — Christina Rossetti
Selected and with an introduction by Peter Porter
Oxford University Press, 1986

William Edward Hartpole Lecky: A missed destiny

Weary of life, but yet afraid to die,
Sated and soured too, he slowly sinks,
With genius, knowledge, eloquence and wit,
And all the gifts of fortune vanly given ;
Some morbid ply that flaws the heart or brain,
Some strange infirmity of thought or will,
Has marred the mall ; nothing remains behind
But fragmentary thoughts and broken schemes,
Some brilliant sayings and a social fame
Already fading ; but his mind is yet
Keen, clear, and vivid, though his nerveless will
Can never rise to action ; so he ends—
The eagle's eye without the eagle's wing.

William Edward Hartpole Lecky (1838-1903)
Uit Poems (1891)

Voor meer poëzie van deze voornamelijk vergeten dichter zij verwezen naar de website All art is quite useless van Rond 1900.nl. Weer een ander gedicht is te vinden op onze zustersite Tempel der Letteren. Voort raadplege men de site Kunst en cultuur, waar twee gedichten van deze auteur te vinden zijn.

Moods van William Edward Hartpole Lecky

OH happy the hour when morning breaks
And the spirit of man refreshed awakes,
Eager and strong for its daily strife,
Too busy to think of the ills of life ;
And happy the hour of the setting sun,
When the battle is over, the labour is done,
And the weary fly home, like the bird to the nest,
And the voice of the loved one is calling to rest !
'Tis the hour of peace when our troubles depart,
And the calm in the evening is felt in the heart.

But laden with care move the hours of the night,
When sleepless, yet weary, we measure their flight,
When the darkness around us has thrown its hue
Om all we think and on all we do ;
And the heart grows chill with a sudden fear,
And the things that we dread the most seem near,
And we think of the dead who lie sleeping below,
And of those whom we love who may soon be so ;
Of age and of weakness, of sickness and pain,
And all our lives seem hollow and vain,

So fast they fly, and the long grass waves
Tangled and dank on our graves ;
And the steps of the last of the mourners have gone,
And we are forgot, while the world rolls on.
For the hearts we love and the things we prize,
They pass like the swarms of the summer flies,
Or the clouds that float on an idle wind,
And leave not a trace in the world behind.


William Edward Hartpole Lecky (1838-1903)
Uit Poems (1891)
__________

Van deze auteur kunt u het gedicht He found his work but could not find vinden op de fin de siècle website All art is quite useless van rond1900.nl.
__________
Afbeelding: Karikatuur van W.E.H. Lecky door Spy, afgedrukt in Vanity Fair, 1882.

Twee gedichten van Aart van der Leeuw

AAN EEN ZWIJGEND DICHTER

Vreemd, dat de vogels niet meer fluiten,
Als de aren wieglen op het veld,
Geen lied het luistrend oor doet tuiten,
Als de appel in den boomgaard zwelt.

Kent gij die stilste handelingen,
Wier wijding geen gerucht verdraagt,
Zoodat hun lichte zin door zingen,
Zelfs van den leeuwrik, wordt verlaagd?

Misschien dat zóo het hart bij 't oogsten
Geen wijsjes in den takken lijdt,
Doch gansch zich wegschenkt aan dat oogste:
Het wonder van zijn vruchtbaarheid.


*     *     *     *     *
DE DICHTER TOT DE EINDLOOSHEID

Heilige eindloosheid,
Buiten ruimte, buiten tijd,
Slingren zich de zaal'ge reiën,
In een eeuwig zich vermeiën
Aan U toegewijd.

Eenmaal in den droom
Strookte mij de zoom
Dezer waaiende gewaden,
En ik mocht en oogwenk baden
In dien wervelstroom.

Sedert pleegt de dag,
Als een jonge lach
Die zich loswindt van de lippen,
Immer aan den wil te ontglippen
Van mijn zak gezag.

Telkens waar ik buk
En 't geplukte druk
Als bezitting in de handen,
Rukt het zich uit vorm en banden
Opwaarts naar 't geluk.

Geen gedachte kan
In den kalmen ban
Van het klaar verstand verblijven,
Maar zij wil een lijn beschrijven,
Die den trans omspann'.

En wanneer ik zing,
Stijgt mijn zang als ring
In steeds wijder, teerder bogen,
Zevenkleurig overtogen,
Of zij U omving.

Heilige eindloosheid,
Buiten ruimte, buiten tijd,
En het weerspel harer glansen
Met den maatval van Uw dansen
Werd inééngereid.


Beide gedichten uit Opvluchten
eerste druk 1922; C.A. Mees, Santpoort.


Meer gedichten uit dezelfde bundel kunt u vinden op het, redactioneel aan deze site gelieerde weblog Rondom kunst en cultuur, door hier te klikken.

Novalis: Geistliche Lieder XIII: Hymne

HYMNE

Wenige wissen
Das Geheimnis der Liebe,
Fühlen Unersättlichkeit
und ewigen Durst.
Des Abendmahls
Göttliche Bedeutung
Ist den irdischen Sinnen Rätsel;
Aber wer jemals
Von heißen, geliebten Lippen
Atem des Lebens sog,
Wem heilige Glut
In zitternde Wellen das Herz schmolz,
Wem das Auge aufging,
Daß er des Himmels
Unergründliche Tiefe maß,
Wird essen von seinem Leibe
Und trinken von seinem Blute
Ewiglich.
Wer hat des irdischen Leibes
Hohen Sinn erraten?
Wer kann sagen,
Daß er das Blut versteht?
Einst ist alles Leib,
Ein Leib,
In himmlischem Blute
Schwimmt das selige Paar.
O! daß das Weltmeer
Schon errötete,
Und in duftiges Fleisch
Aufquölle der Fels!
Nie endet das süße Mahl,
Nie sättigt die Liebe sich.
Nicht innig, nicht eigen genug
Kann sie haben den Geliebten.
Von immer zarteren Lippen
Verwandelt wird das Genossene
Inniglicher und näher.
Heißere Wollust
Durchbebt die Seele,
Durstiger und hungriger
Wird das Herz:
Und so währet der Liebe Genuß
Von Ewigkeit zu Ewigkeit.
Hätten die Nüchternen
Einmal gekostet,
Alles verließen sie
Und setzten sich zu uns
An den Tisch der Sehnsucht,
Der nie leer wird.
Sie erkennten der Liebe
Unendliche Fülle
Und priesen die Nahrung
Von Leib und Blut.

Uit: Geistliche Lieder (XIII)

Novalis, d.i. Georg Friedrich Philipp
Freiherr von Hardenberg (1772-1801)

Zie tevens onze bijdrage met Markante Uitspraken
van deze auteur, opgenomen op onze zustersite
Tempel der Wijze Woorden, op 18 juni 2010. 

Twee gedichten van Jean Lorrain

LES CYGNES

A UNE MORTE

Il est dans Tennyson un chant plein d'amertume
Où parmi les récifs au pieds d'un vieux manoir,
Un vieux roi presqu'aveugle à la barbe d'écume,
Seul en face des flots, vient au couchant, s'asseoir

Et là, les yeux fixés dans l'horizon qui fume,
Son regard attrsité suit, pris d'un vague espoir,
Un grand vol éclatant de cygnes dans la brume,
Fugitive blancheur apparue au ciel noir.

Le sillon lumineux des cygnes sur la grève,
C'est ton image encor vivante dans mon rêve,
Souriante au milieu des bonheus entrevus.

Tu renais et voilà que leprésent s'efface
Et dans les cieux plus clairs le divin essaim passe,
L'essaim des hures d'or et des soges perdus.


Uit: Le Sang des Dieux, 1882


*     *     *     *     *


CHANSON

L'Amour? Un oiseau bleu. La Vie? Un oiseau triste. . .
Avoir été la fleur qu'un passant égoïste
Arrache, et parcaprice effeuille entre ses doigts. . .

Avoir été l'oeillet qui flambe sur sa tige,
Le papillon ailé qui palpite et voltige,
Le ramier roucouleur qui pleure au fond des bois,

Et puis, la volupté du baiser assouvie,
Se réveiller brisée . . .  Amour, est-cela Vie?
Et ne vaut-il pas mieux, à l'heure où les hautbois

Et les flûtes d'ébène enchantent la silence,
S'accouder incrédule etbelle díndolence
Avec des yeux savants, qui raillent Autrefois!


Uit: Les Griseries, 1887.


Jean Lorrain is een pseudoniem van de in 1855 geboren Paul Alexandre Martin Duval, die ook nog publiceerde onder de schuilnaam Raitif de la Bretonne, maar dan in diverse kranten. Naast meerdere dichtbundels publiceerde hij tal van novellen en verhalen, enkele romans en veel voor het theater, in verschillende disciplines. Eén lyrische tragedie heeft hij in 1900 de wereld geschonken, in samenwerking met André-Ferdinand Hérold (1865-1940): Prométhée, waarover de componist Gabriel Fauré (1845-1924) zich heeft ontfermd en in hetzelfde jaar een opera heeft voltooid.
Meer over die auteur kunt u lezen op het fin de siècle weblog All art is quite useless van Rond1900.nl. U hoeft alleen de naam Jean Lorrain in het sjabloon ZOEK in te tikken, dan krijgt u de diverse stukken van Sander Bink opgesomd.
__________
Afbeelding: karikatuur van Jean Lorrain door SEM, d.i. Georges Goursat (1864-1934), als kunstenaar, zowel beeldend alsook op het gebied van het schrijven, was SEM een laatbloeier.